wtorek, 10 stycznia 2017

Trochę o secesyjnych witrażach Wyspiańskiego - moja pierwsza architektoniczna wycieczka.

   Znalezione obrazy dla zapytania kościół św franciszka z asyżu kraków witraże

   Pierwszy semestr studiów pomału dociera do końca. Jeszcze parę projektów przede mną, ale poza tym jestem już po dwóch zaliczeniach. Zaliczeniach czysto teoretycznych, ale niezwykle ciekawych. A mianowicie, mówię tu o Historii Architektury Powszechnej i Architekturze Współczesnej. Dziś pisałam to drugie. O realizacjach Adolfa Szyszko-Bohusza i najważniejszych obiektach secesji. Wyszłam zadowolona z sali. Bo wiedziałam! Napisałam!

   Na co dzień, z racji studiów, mieszkam w Krakowie. Już dość długi czas. I dlaczego wcześniej nie korzystałam z tej sztuki jaka się tu znajduje? Może to i lepiej. Dopiero poprzez naukę jaką w tym semestrze rozpoczęłam, rozumiem więcej. Ponad rok temu miałam przyjemność być tydzień w Paryżu, mieście kultury i sztuki. Zwiedziłam tam prawie cały Luwr. A dopiero teraz wiem o co chodzi m.in. w architekturze i kulturze Starożytnego Egiptu, których elementy tam mogłam zobaczyć. Wniosek nasunął mi jeden - do muzeów warto iść przygotowanym. Niby proste. Ale zdałam sobie sprawę z tego dopiero teraz.

   Wracając do tematu, że mieszkam tutaj w Krakowie, i wiem więcej na temat architektury i sztuki, pomyślałam, że zacznę ją oglądać na żywo. Zaraz po napisanym zaliczeniu, udałam się do kościoła św. Franciszka z Asyżu przy placu Wszystkich Świętych. Byłam tam już wcześniej, ale teraz spojrzałam na niego z innej perspektywy. Moim celem było zobaczenie tam witraży Stanisława Wyspiańskiego. Pochodzą one z czasów secesji. Co zauważyłam od razu. Niektóre zawierają charakterystyczne motywy roślinne, a inne przedstawiają konkretne postaci. W witrażach podkreślony jest kontur, jest tam pełno żywych kolorów.

Znalezione obrazy dla zapytania kościół św franciszka z asyżu kraków

Znalezione obrazy dla zapytania kościół św franciszka z asyżu kraków witraże  Podobny obraz
/Zdjęcia nie własne. Skorzystałam z darów internetu. Jednak niezręcznie było cykać telefonem/

   Oprócz witraży, ściany wewnątrz kościoła również noszą znamiona secesji. Widać na nich różne motywy roślinne, też zaprojektowane przez Stanisława Wyspiańskiego. Widziałam też śliczną szopkę krakowską z elementami kościoła św. Franciszka, w tym samymi witrażami.

  
/Tu już odważyłam się zrobić sama temu zdjęcie :) Za Świętą Rodziną widoczny widoczny witraż Stań się (zdjęcie po prawej)/

   Pierwsza wycieczka po architekturze Krakowa udana. Może wreszcie, nie ogarnie mnie słomiany zapał i podejmę się dalszego zwiedzania tego pięknego miasta. Mogłabym sobie już wpisać parę okazów na listę must see.


wtorek, 3 stycznia 2017

03.01.17

Bywają takie dni, kiedy wszystko Cię denerwuje. Nie wiadomo co robić. Czego nie robić. Za dużo czasu wolnego? Czy to uzależnienie od kawy, w momencie kiedy nie chcę pić jej za dużo? A może wina po stronie zbyt częstego siedzenia nad książką o Historii Architektury Powszechnej? Niby to ciekawe, a w tej chwili wszystko wydaje się bez sensu. I co tu robić?

Tak próbuję się cieszyć każdym dniem, doceniać życie i być wdzięczna. O ironio.

niedziela, 18 grudnia 2016

18.12.2016


   Postanowiłam, w ten niedzielny poranek, zrobić sobie wymarzony wypoczynek. Nie bez przyczyny piszę, że wymarzony. Zdałam sobie sprawę, że znam odpowiedź na pytanie siostry "Co marzę dostać pod choinkę?" Odpoczynek. Taki psychiczny szczególnie. Ostatnio mam dużo pracy na uczelni, a w domu dochodzą świąteczne przygotowania. W tym roku ubieranie choinki nie było wielką frajdą jak to było w dzieciństwie. Znacznie lepiej zrobiła to za mnie mama. Bardzo możliwe, że wziął mnie wewnętrzny pesymizm. Gdyż ogólnie rzecz biorąc, z siebie, z moich ostatnich rysunków na zajęciach, zadowolona nie jestem. A tak naprawdę wszystko zaczęło się pewnego dnia, gdy na ćwiczeniach z Historii Architektury Współczesnej, w ciągu 1,5 godz, ja wraz z innymi studentami, musieliśmy narysować szczegół rzymskiej architektury. Wybrałam pozornie najłatwiejszy akwedukt. Jednakże spodziewam się kiepskiej oceny, to raz. A dwa, nie potrafię wyobrazić sobie zaliczenia tego przedmiotu, gdzie my, jako pierwszy rocznik od kilku lat, nie możemy korzystać z pomocy szkicownika. Przychodzi pośpiech, potem stres... Tego nie lubię. 
     Poza tym kocham tę architekturę. Nie wiem dlaczego, ale tak. Lubię o niej czytać. Lubię się o niej dowiadywać coraz więcej. Dla siebie. Jednakże z powodu tegoż stresu przedmiot HAP stał się moim najmniej ulubionym przedmiotem tych studiów.
      A co z budownictwem? Praca napisana na tyle, żeby wysłać ją do wstępnej korekty. Systematycznie i prężnie działam tak, żeby w lutym zostać w końcu tym inżynierem.

/Rysunek: Zajęcia z rysunku odręcznego. Studium liścia. Rysunek robiony podczas jednych, trwających 1,5 godz. zajęć, prowadzonych z jakimś panem profesorem Uniwersytetu z Włoch. Celem tego było chyba czerpanie inspiracji z natury. Skorzystać z unikatowego kształtu jaki posiada liść, wybrać "ulubiony" fragment i przerobić go tak, żeby stworzyć gustowny design.
Jak widać - nie zdążyłam. Ale dostałam 4 - zawsze dostaję 4. /

poniedziałek, 28 listopada 2016

28.11.2016



O Architekturze słów kilka? Naprawdę czuję się jak na swoim. Mimo, że nie jestem najlepsza. Ale uwielbiam. Dużo muszę się jeszcze nauczyć. Jak myślę o tym, ile przeszłam, żeby być tu gdzie jestem, ten cały zeszły rok nauki... minął szybko jak mrugnięcie oka, i już tu jestem. Dlatego dla niektórych spraw warto poświęcać czas, bo on i tak minie, a będzie warto.

Studia architektoniczne to dużo kreatywności... Zabierają trochę czasu, ale w sposób bardzo przyjemny. Trochę rysowania. Inaczej niż na kursie. Spokojniej. Chociaż nie zawsze. Poza tym modelowanie. Konkursy.

W kwestii rozwijania samego siebie chyba wszystko się układa. I cieszę się z tego. Ale nie tylko to jest najważniejsze.

Tak na koniec...Zawsze jest coś czego ci brakuje.

/Rysunek zrobiony dawno. Jeszcze nawet przed kursem. Czyli całkiem inna bajka/

piątek, 11 listopada 2016

11.11.2016



Mam 23 lata! I czuję się z tym znakomicie!

Szczerze mogę napisać, że cieszę się, że robię to co robię, chociaż jeszcze długa droga przede mną, aby samodzielnie sobie radzić. Mam wokół siebie wspaniałych ludzi, którzy w dzisiejszy dzień szczególnie dają o sobie znać. Tym bogata jestem :)

Dzień urodzin to dzień refleksji, może dla każdego. Podsumowanie lat życia. Co osiągnęłam. Dzień wdzięczności za to, co było i jest dobre. Szczęśliwa jestem szczególnie dlatego, że podążając za marzeniem, udało mi się zacząć architekturę. Wydawało to się tak nierealne, a wystarczyło trochę determinacji i pracy, aby się udało. A teraz mogę czuć się stabilniej. Na mojej ścieżce. Co jest jeszcze miłe? Że moim działaniem i słowem motywuję innych.

Teraz trzeba tylko dalej robić swoje. Albo może bardziej. Więcej. Więcej korzystać z życia. Ale tak naprawdę. Nie zapominając o tym co ważne :)

<3 #11 

czwartek, 22 września 2016

22.09.16


No i przyszła jesień! Ubolewam nad tym. Znowu zrobiło się zimno. Znowu. Mimo, że urodziłam się w listopadzie, nie lubię tego zimna. Chciałabym jeszcze raz wiosnę. Jeszcze raz lato! Strach pomyśleć co będzie w Krakowie. Tam, jak zwykle, jest jeszcze bardziej pochmurno i zimno. O nie.

Powyżej owoc przesiadywania "w pracy". Big eyes. Duże oczy. Ulubione. Najpiękniejsze. Przyciągające. Podobnie upodobała je sobie Margaret Keane. Może będzie ich więcej, w różnej formie. Takie mam na razie plany.

wtorek, 13 września 2016

13.09.16


Cieszę się, że idę na Architekturę. Mimo, że się boję okropnie, jak to będzie, czy sobie poradzę, czy się nie zniechęcę. Wujek ciągle mnie pyta, czemu Architektura? Co jest w tym takiego, że mnie to interesuje. A ja nie umiem odpowiedz. Po prostu tak. To było moje marzenie. Zazdrościłam, jak ktoś był studentem Architektury. Kiedyś chcę zwać się architektem. Brzmi pięknie. Idę w tym celu. Udało mi się. A kiedyś wydawało się to takie nieosiągalne.
Czuję się pewniej na tym miejscu.


Jestem w domu cioci Poli w Rzeszowie. Można powiedzieć, że mogę się zająć czymkolwiek chcę, bo nie muszę tyle sprzątać. Muszę wstawać wcześnie, więc dzień robi się dłuższy. Próbuję pisać swoją pracę inżynierską. Postęp jest. Ale czasem staję, i po prostu, zwyczajnie, nie chce mi się jej pisać. Może zrobić sobie przerwę do jutra? Mam czas…. Mogłabym wziąć kartkę, ołówek i porysować, póki siedzę sobie sama. Nie lubię rysować przy kimś. A tu, w tym domowym pathio, jest bardzo przyjemnie. 


Follow

Popular Posts

Recent Posts

Text Widget

O mnie

Studentka Architektury na PK
Obsługiwane przez usługę Blogger.